2Bc – Tadeusz Eysymont

Edukacja artystyczna Tadeusza Eysymonta ukształtowała się pod wpływem twórczości przedstawicieli Szkoły Sopockiej, kultywującej postimpresjonistyczne podejście do malarstwa. Ukończywszy studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Sopocie, w 1953 roku artysta z grupą kolegów i koleżanek (Tadeusz Brzozowski, Janina Kosińska, Grażyna Harmacińska-Nyczka, Marian Nyczka) przeniósł się do Szczecina. Z miastem tym jako zawodowy plastyk związany był przez resztę życia. Początkowo artysta malował sceny figuralne w stylu Pierre’a Bonnarda, lecz pod koniec lat pięćdziesiątych w jego twórczości zaczęły dominować formy nieprzedstawiające. W latach sześćdziesiątych aktywnie uczestniczył w ruchu plenerowym. Brał udział w plenerze w Łagowie, w sympozjum ,,Złote Grono” w Zielonej Górze, Biennale Form Przestrzennych w Elblągu. Na spotkaniach osieckich gościł trzykrotnie (1966, 1969, 1978).

Największe zainteresowanie Eysymonta budziła faktura i to właśnie ten element języka malarskiego stanowił pole jego najintensywniejszych poszukiwań. We wczesnych pracach zauważalny był wyrazisty dukt pędzla. W późniejszych abstrakcjach faktura komplikowała się coraz bardziej. Eysymont poszukiwał w malarstwie trzeciego wymiaru, co doprowadziło go do eksperymentów optycznych i płaskorzeźby. W latach sześćdziesiątych posługiwał się nieregularnymi, obłymi formami organicznymi – splątanymi, przenikającymi się i spiętrzonymi. Niekiedy formy te przybierały kształty humanoidalne. Krytycy dostrzegali w nich reminiscencje preparatów przyrodniczych lub fantastycznych istot kosmicznych, doszukiwali się także nawiązań do upływu czasu. Artysta chętnie sięgał po nowe tworzywa, posługiwał się emalią, stearyną, plastikiem, żywicą, cementem, ceramiką. Z najbardziej eksperymentalnego okresu twórczości pochodzi Obraz podwójny I, rodzaj przedmiotu optycznego ukazującego odbicia światła, przenikanie się i zwielokrotnianie pól barwnych w ustawionych pod kątem lustrach. W drewnianej prostokątnej skrzyni artysta zamontował dwie tafle lustra w układzie pionowym w proporcji 2:1. Powierzchnie zwierciadeł podmalował laserunkiem fioletów, błękitów i żółcieni. Przed lustrzany narożnik wysunięta jest metalowa konstrukcja z drutów i blaszek. Przemieszczający się przed obiektem widz generuje na jego powierzchni zniekształcony obraz siebie, poddany dynamice przenikania ostrych metalowych kształtów i miękkości ludzkiego ciała. Dzieło pozwala odbiorcy doświadczyć tajemniczego uroku techniki, ujawnionego zestawieniem surowych odpadów przemysłowych i efektownego układu optycznego.

In English

Tadeusz Eysymont’s artistic education was shaped by the work of artists from the Sopot School, who cultivated a post-impressionist approach to painting. Having completed his studies at the State Higher School of Visual Arts in Sopot, in 1953 the artist moved to Szczecin with a group of colleagues (Tadeusz Brzozowski, Janina Kosińska, Grażyna Harmacińska-Nyczka, Marian Nyczka). He would be associated with this city as a professional artist for the rest of his life. Initially, Eysymont painted figural scenes in the style of Pierre Bonnard, but by the end of the 1950s, his work was dominated by non-representational forms. In the 1960s, he actively participated in the plein-air movement. He took part in the plein-air workshop in Łagów, the Golden Grapes symposium in Zielona Góra, and the Spatial Forms Biennale in Elbląg. He was a guest at the Osieki meetings on three occasions (1966, 1969, 1978).

Eysymont’s primary interest was texture, and this element of painterly language constituted his most intense explorations. In his early works, a clear brushstroke was noticeable. In later abstractions, however, texture became increasingly complex. Eysymont searched for the third dimension in painting, which led him to optical experiments and reliefs. In the 1960s, he used irregular, obtuse organic forms – tangled, interpenetrating and piled up. At times these forms took on humanoid shapes; critics discerned reminiscences of natural preparations in them or fantastic cosmic beings, and also found references to the passage of time. The artist willingly reached for new materials, using enamel, stearin, plastic, resin, cement and ceramics. Double Image I comes from his most experimental period. This is a kind of optical object showing the reflections of light, the interpenetration and multiplication of colour fields in mirrors set at an angle. In a wooden rectangular box, the artist mounted two mirror panels vertically in a ratio of 2:1. He painted the surfaces of the mirrors with a glaze of violets, blues and yellows. A metal structure made of wires and plates extends in front of the mirror corner. Moving in front of the object, viewers generate a distorted image of themselves on its surface, blending the rigidness of sharp metal shapes and the softness of the human body. The work allows the viewer to experience the mysterious charm of technology, revealed by the juxtaposition of raw industrial waste and striking optics.