3Ab – Włodzimiera Kolk

Włodzimiera Kolk uprawia malarstwo sztalugowe, grafikę użytkową i tkaninę unikatową. Jest absolwentką Wydziału Malarstwa, Grafiki i Rzeźby Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu. Dyplom z plakatu i książki uzyskała w pracowni Waldemara Świerzego. Od lat związana z Koszalinem, jest jedną z najbardziej wyrazistych osobowości pomorskiego środowiska artystycznego. Brała udział w pięciu plenerach osieckich (1970, 1971, 1973, 1976, 1978). Artystka najczęściej tworzy kompozycje w pełni figuratywne, zestawiając w nich mniejsze i większe przedmioty, ludzkie postacie, elementy architektoniczne oraz płaskie pola barwne, często prezentując je w rozległych, uogólnionych i nieokreślonych przestrzeniach. Ukazane sytuacje cechuje liryzm. Panuje w nich tajemniczy nastrój, kojarzący się z poetyką obrazów surrealistycznych Salvadora Dalego lub René Magritte’a, ale istotnie od nich różny. Atrakcyjne wizualnie, zdają się przedstawiać świat odległej, niedostępnej widzom wyobraźni, której artystka celowo nie analizuje, opowiadając się za wyższością języka obrazowego nad komentującym go słowem. Tytuły starannie zaplanowanych, zróżnicowanych dynamicznie kompozycji, poprzedzonych szkicem, wprowadzają w ich odbiór ton melancholijnej refleksji.

Prisoner III ukazuje plątaninę abstrakcyjnych form i tkanin na tle syntetycznie potraktowanego pejzażu. Krążąca wokół pionowej osi materia zdaje się być śladem niewidocznej postaci ludzkiej, być może uwięzionej pod otulającymi ją warstwami rzeczy. Materialna masa w centrum obrazu stanowi rodzaj często pojawiającego się w malarstwie artystki przedmiotu-zdarzenia lub multiprzedmiotu – hybrydy różnych sposobów istnienia, bytów organicznych i nieorganicznych, połączeń elementów różnej wielkości. Można by powiedzieć, że są to przedmioty wewnętrznie sprzeczne, o paradoksalnej własności, mimo że ich składniki wydają się nieprzystające, połączone jakimś niewidzialnym szwem zachowują intrygującą spójność. Obraz sytuuje się na granicy figuracji i abstrakcji, co uwydatnia jego zestawienie między dziełami Marii Ewy Łunkiewicz-Rogoyskiej i Aleksandry Sieńkowskiej. Jego pastelowa kolorystyka oraz ukazanie fragmentów damskiej odzieży i akcesoriów, przywodzi na myśl stereotyp kobiecego imaginarium, na które w kontekście tytułu pada nowe światło. Czy społecznie usankcjonowana powłoka kobiecości jest rodzajem klatki narzucającej podmiotowi określoną tożsamość? Być może pokazane na obrazie ubrania bez ciała są wyrazem kobiecego samostanowienia, niezależnego od męskiego spojrzenia. Zakrycie ciała bywa bowiem sygnałem chęci zachowania intymności.

In English

Włodzimiera Kolk works with easel painting, applied graphics and unique textiles. She graduated from the Faculty of Painting, Graphics and Sculpture at the State Higher School of Fine Arts in Poznań, obtaining her diploma in poster design and books from the studio of Waldemar Świerzy. For years associated with Koszalin, she is one of the most expressive personalities of the Pomeranian artistic environment. She took part in five Osieki Plein Airs (1970, 1971, 1973, 1976, 1978). Kolk most often creates fully figurative compositions, juxtaposing smaller and larger objects, human figures, architectural elements and flat fields of colour, often presenting them in vast, generalised and undefined spaces. The situations depicted are characterised by lyricism. There is a mysterious mood, reminiscent of the poetic style of Salvador Dali’s or René Magritte’s surrealist paintings, though differing significantly from them. Visually attractive, these works seem to depict a world of distant imagination, inaccessible to the viewer, which the artist deliberately does not analyse, advocating the superiority of pictorial language over the word that comments on it. The titles of the carefully planned, dynamically differentiated compositions, preceded by a sketch, introduce a tone of melancholic reflection into their reception.

Prisoner III shows a tangle of abstract forms and fabrics against a synthetically treated landscape. Swirling around a vertical axis, the material seems to be the trace of an invisible human figure, perhaps trapped beneath the layers of objects that surround it. The material mass in the centre of the painting is a kind of event-object or multiproject that often appears in Kolk’s paintings – a hybrid of different modes of existence, organic and inorganic entities, combinations of elements of different sizes. One could say that these are internally contradictory objects, with a paradoxical property; even though their components seem incompatible, they are connected by some invisible seam, retaining an intriguing coherence. The painting exists on the border between figuration and abstraction, which is highlighted by its juxtaposition between the works of Maria Ewa Łunkiewicz-Rogoyska and Aleksandra Sieńkowska. Its pastel colours and the depiction of fragments of women’s clothing and accessories bring to mind the stereotype of a feminine imaginary, on which new light is shed in the context of the title. Is the socially sanctioned shell of femininity a kind of cage imposing a specific identity on the subject? Perhaps the clothes without a body depicted in the painting are an expression of female self-determination, independent of the male gaze. After all, covering the body can sometimes signal a desire for intimacy.