Serdecznie dziękujemy wszystkim za obecność i udział w dyskusji podczas spotkania z Anną Kuterą. W trakcie ponad dwugodzinnego spotkania artystka wnikliwie omówiła najważniejsze etapy swojej twórczości, dzieląc się kulisami pracy nad poszczególnymi projektami, źródłami inspiracji oraz trudnościami, z jakimi mierzyła się w trakcie ich realizacji. Uczestnicy mieli okazję zapoznać się z kilkudziesięcioma projektami, z których każdy został przedstawiony z dużą uwagą i dbałością o kontekst.
Prezentacja miała charakter chronologiczny, dzięki czemu możliwe było prześledzenie ewolucji twórczej artystki oraz poznanie historycznego tła powstawania jej dzieł. Anna Kutera zdradziła również kulisy pracy nad kolejnymi cyklami – nie unikała refleksji nad projektami, które nie zawsze przebiegały zgodnie z pierwotnym zamysłem.
Spotkanie stanowiło wyjątkową okazję, by zajrzeć „za kulisy” sztuki, która nie opiera się na tradycyjnych mediach, takich jak malarstwo czy rysunek, lecz koncentruje się na przekazywaniu idei i poszukiwaniu najtrafniejszych środków, by daną koncepcję przełożyć na język wizualny.
Artystka, znana z analitycznego podejścia do rzeczywistości, często realizuje projekty rozciągnięte w czasie – cykle powstające nawet przez kilka lub kilkanaście lat. Jeden z nich zakładał powrót do wcześniejszych prac i ich reinterpretację w kontekście współczesnych zmian. Jak podkreśla sama Kutera: „Moja sztuka zawsze jest blisko rzeczywistości” – i rzeczywiście, tematyka jej twórczości nierzadko dotyka zagadnień filozoficznych, antropologicznych i społecznych.
Po prezentacji nastąpiła część dyskusyjna, w której dominowały głosy podziwu dla wyobraźni, erudycji i wrażliwości artystki. Uczestnicy doceniali jej szeroką wiedzę z zakresu socjologii, psychologii i filozofii, a także umiejętność przekładania złożonych zjawisk na język sztuki. Dla wielu obecnych było to pierwsze spotkanie z tego rodzaju twórczością, jednak dzięki niezwykle komunikatywnej i świadomej artystce mogli lepiej zrozumieć złożoną terminologię oraz towarzyszące jej konteksty.
Spotkanie z Anną Kuterą – jedną z legend polskiej sztuki drugiej połowy XX wieku – było także szansą na poznanie wiedzy wykraczającej poza ramy podręcznikowe. Istotnym wątkiem rozmowy stało się również przywracanie kobietom należnego miejsca w historii sztuki oraz reinterpretacja genezy ruchu sztuki kontekstualnej, którego artystka była współtwórczynią i jedną z najważniejszych promotorek. Jej działania spotkały się z uznaniem światowej awangardy, a dziś zyskują ponownie należne im znaczenie.
Anna Kutera należy do grona nielicznych artystek, które zadebiutowały w latach 70. XX wieku i do dziś pozostają aktywne twórczo. Wciąż realizuje nowe projekty, reaguje na aktualne problemy współczesności i z nieustanną pasją planuje kolejne przedsięwzięcia artystyczne.
Na zakończenie pragniemy raz jeszcze podziękować Artystce za przyjazd z Wrocławia oraz za inspirującą, pełną refleksji i zarazem przystępną opowieść o swojej praktyce artystycznej. Spotkanie z Anną Kuterą było nie tylko lekcją o sztuce, ale także spotkaniem z niezwykłą osobowością – świadomą, wrażliwą i nieustannie poszukującą.
Spotkanie było częścią projektu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Kolekcje sztuki współczesnej 2025”.
Fot. Urząd Miasta Koszalin, fb/CentrumPomorza.
„Wieczorne spotkania” w Radio Koszalin
Zapraszamy do wysłuchania audycji z cyklu „Wieczorne spotkania” – obszernej i wielowątkowej rozmowy Katarzyny Kużel z Anną Kuterą.
W trakcie rozmowy przywoływane są liczne anegdoty i wspomnienia z życia artystycznego Anny Kutery – zarówno z okresu działalności w Polsce, jak i z pobytu za Oceanem. Jej opowieści odsłaniają realia funkcjonowania środowiska twórczego w latach 70. i 80. XX wieku, a także ukazują zmieniające się relacje między artystami, kolektywność i spontaniczność dawnych projektów w zestawieniu z dzisiejszymi praktykami artystycznymi.
Rozmowa dotyka również zagadnień feminizmu w sztuce. Anna Kutera opowiada o własnej, autorskiej drodze, która nie wpisuje się w główny nurt ruchu feministycznego, lecz stanowi jego afirmatywny, pogodny wariant. Idąc własną ścieżką, niejako pod prąd, wypracowała lekki, humorystyczny, a zarazem głęboki sposób mówienia o kobiecości i wolności, tak różny od tego, który popularny był w ówczesnej Europie.
Istotną część rozmowy stanowi refleksja nad mechanizmami cenzury i strategiami artystów, którzy – mimo ograniczeń – poszukiwali sposobów przekazywania treści ukrytych, symbolicznych, często wieloznacznych. Artystka podkreśla, że kontekst kulturowy i miejsce prezentacji dzieła mogą zasadniczo wpływać na jego interpretację, a sama sztuka ma potencjał nie tylko krytyczny, lecz także terapeutyczny.
Link do audycji: