Jamno – dzielnica Koszalina, do 2010 r. wieś w województwie zachodniopomorskim leżąca nad jeziorem o tej samej nazwie. Od zarania swych dziejów była prawie zupełnie odcięta od świata zewnętrznego; zamknięta rozległymi torfowiskami i grzęzawiskami w dorzeczach rzek: Dzierżęcinki i Unieść. Otwarta, i to wyłącznie przy suchej aurze, dla komunikacji była jedynie droga w kierunku Koszalina. Dopiero początek XX w. położył kres kilkusetletniej izolacji Jamna – powstała utwardzona droga łącząca Jamno z Koszalinem.
Izolacja geograficzna skutkowała również i kulturową. Stosunkowo zamożna społeczność, nienękana przez świat zewnętrzny twórczo wykorzystała swój potencjał, dzięki czemu powstała niezwykle interesująca enklawa kulturowa. Na jej specyfikę wpływ wywarło wiele czynników: od przynależności do miasta – Jamno już w XIV w. było wsią miejską Koszalina po ekspansję obcych kulturowo osadników, dzięki czemu powstał region ciekawej mieszanki kulturowej. Jej szczególność została dostrzeżona bardzo wcześnie przez niemieckich naukowców, którzy już w XIX w. prowadzili w Jamnie badania terenowe dokumentując tę niezwykłą kulturę. Również my ze zgromadzonych przez nich zasobów korzystamy, to dzięki nim możliwa była realizacja projektu „Rekonstrukcja historycznej Zagrody jamneńskiej z XIX w.” na działce położonej w centrum wsi, w bezpośrednim sąsiedztwie zabytkowego kościoła.
Na potrzeby naszego Muzeum wykonano rekonstrukcję dwóch obiektów z zagrody – chałupy i stodoły z zachowaniem ich orientacji wobec siebie i drogi wiejskiej. Oba budynki zbudowane są w konstrukcji ryglowej, dachy poszyte trzciną.
Chata jest repliką domu mieszkalnego zbudowanego w 1853 r. Eksponowane są w niej zabytki związane z życiem codziennym jamneńczyków w 2. połowie XIX w. Ilustrowany jest zatem okres najbujniejszego rozkwitu kultury ludowej. Dopełnieniem części historycznej jest komentarz w formie aplikacji multimedialnej, a jedno z pomieszczeń (sień) zostało zaaranżowane z wykorzystaniem replik zabytków przeznaczonych do działań interaktywnych.
Drugim obiektem jest stodoła o powierzchni ok. 280 m² (jej pierwowzór pochodzi z 1765 r.), która tylko bryłą i wizerunkiem nawiązuje do tradycyjnego budownictwa. Wnętrze przeznaczone jest do działalności edukacyjnej, głównie interaktywnego poznawania kultury jamneńskiej poprzez udział w warsztatach upowszechniających nie tylko gust, ale również zmysł artystyczny, estetykę i ornamentykę jamneńską.
Wybrane eksponaty z wystawy
