3Bd – Tomasz Rogaliński

Tomasz Rogaliński jest rzeźbiarzem, posługującym się najczęściej niewielkimi formami o wyraziście dopracowanym detalu i złożonej symbolice. Jego ulubionymi tworzywami są: glina, gips, tkanina i styropian. Artysta zgłębia temat psychicznej androgynii, zafascynowany wariantem psychoanalizy zaproponowanym przez Carla Gustava Junga. Kluczowym pojęciem określającym proces twórczy Rogalińskiego jest wizja, rozumiana przez niego jako kondensacja bodźców zewnętrznych i wewnętrznych, służąca za podstawę wykonania jej wizualizacji w formie plastycznej. Próbując zgłębić swoje wyobrażenia i dookreślić ich sens, prowadzi dociekliwe studia literaturowe, pozwalające mu zyskać większą świadomość wizualną i historyczno-artystyczną.

Feminista (Miłość) jest pracą kontestującą tradycyjnie utrwalony podział na to, co męskie i żeńskie. Jako dziecko artysta chętnie bawił się rękawicami bokserskimi ojca, z troski próbującego nauczyć syna podstaw samoobrony. Jako przedmioty o stereotypowym ,,ładunku męskości” kojarzą się z wytrzymałością, dominacją i walką sportową. Stanowią zabezpieczenie i ochronę dla dłoni oraz wzmocnienie siły uderzenia. Artysta po latach porównywał je do wdzięcznych pacynek, wspominając lata dzieciństwa, kiedy własnoręcznie wykonywał kukiełki. Różowy kolor polichromii przywodzi na myśl element kobiecy, zaś pomniejszona skala sugeruje, iż rzeźba mogłaby być dziecięcą zabawką. Praca wymownie kontrastuje z dziełem Jerzego Beresia wykonanym z surowego drewna i uwikłanym w temat martyrologii narodowej. Zestawienie intymności z tym, co publiczne, obupłciowości z tradycyjnie pojętą męskością i drobnego z przytłaczającym uzmysławia kolosalną zmianę, jaka w ciągu ostatnich ponad czterdziestu lat dokonała się w świadomości społecznej, jeśli mowa o dekonstrukcji porządku patriarchalnego i redefinicji ról płciowych. Rzeźba Rogalińskiego oddaje ducha naszych czasów z ich dążeniem do dowartościowania różnorodności i przełamywania skostniałych podziałów, stawiając jednocześnie pytanie o formy krystalizacji odmiennych tożsamości i polityk reprezentacji ciała.

In English

Tomasz Rogaliński is a sculptor who usually uses small forms with expressively refined details and complex symbolism. His favourite materials are clay, plaster, fabric and polystyrene. He explores the theme of psychic androgyny, and is fascinated by the variant of psychoanalysis proposed by Carl Gustav Jung. The key concept defining Rogaliński’s creative process is vision, which he understands as a condensation of external and internal stimuli, serving as the basis for its visual manifestation in plastic form. In an attempt to delve into his own imagination and make sense of it, he carries out through literary inquiries, which enable him to gain greater visual and art-historical awareness.

Feminist (Love) is a work that contests the traditionally established division between what is masculine and feminine. As a child, Rogaliński enjoyed playing with his father’s boxing gloves, which his father, out of concern, used when trying to teach his son the basics of self-defence. As objects with a stereotypical “masculine charge”, they are associated with endurance, dominance and sporting combat. They provide protection for the hands and boost the force of the punch. Years later, the artist compared them to graceful puppets, recalling his childhood years, when he made his own puppets. The pink colour of the polychrome evokes a female element, while the reduced scale suggests that the sculpture could be a child’s toy. The work contrasts eloquently with the work by Jerzy Bereś, which was made of raw wood and entangled in the theme of national martyrdom. The juxtaposition of the intimate with the public, the hermaphroditic with what is traditionally understood as masculine, and the petty with the overwhelming, makes clear the colossal change that has taken place in social consciousness over the last forty-plus years in terms of the deconstructing the patriarchal order and redefining gender roles. Rogaliński’s sculpture captures the spirit of our times with its desire to value diversity and break down ossified divisions, while at the same time asking about the forms in which different identities and policies of body representation are crystallised.