4Ga – Marek Wawryn

Marek Wawryn ukończył w 1971 roku Wydział Architektury i Wnętrz Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku. W latach 1970–1984 mieszkał w Koszalinie, organizując na terenie Pomorza Środkowego plenery artystyczne. Brał udział w trzech spotkań osieckich (1974, 1980, 1981), zasiadając w radzie programowej ostatniej edycji imprezy. Tworzy głównie malarstwo, próbując znaleźć złoty środek między sztuką współczesną a technikami tradycyjnymi.

Cykl szesnastu kolaży artysty, dar poplenerowy z 1980 roku, odwołuje się do hasła spotkań, które brzmiało Linia jako możliwość zapisu stanu świadomości artystycznej. W założeniach programowych zaakcentowano, że należy je rozumieć jako zachętę do kontaktu i zacieśniania więzi międzyludzkich. Owo zacieśnienie związków pod intrygującą postacią wybrzmiewa w rubasznej pracy Wawryna. Autor podejmuje się w niej wieloaspektowej interpretacji hasła pleneru, analizując narracyjny potencjał drobnej interwencji rysunkowej. Penetrując możliwości tkwiące w pojedynczej ilustracji – schemacie kobiecego łona, zaczerpniętego z książki instruktażowej lub podręcznika – artysta bada stosunek linii do ciała. Prześmiewczo podchodząc do konwencji ilustracji naukowej, zastosował formę wizualną zapisu konceptualnego. O ile konceptualizm zazwyczaj wyzbywał się powiązań z ciałem i zagłębiał w zakamarki ludzkiego umysłu, łudząc obiektywizmem i neutralnością, o tyle praca Wawryna eksploruje jego podmiotowe wątki, podejmowane przez historyków sztuki dopiero od niedawna. Błyskotliwe zestawienia obrazu i tekstu zyskują charakter inteligentnej obsceniczności. Zgłębianie fallicznego potencjału linii można również odczytać jako metonimię jednej ze sfer życia towarzyskiego artystycznych Osiek.

In English

Marek Wawryn graduated in 1971 from the Faculty of Architecture and Interior Design at the State Higher School of Fine Arts in Gdańsk. He lived in Koszalin from 1970-1984, organising open-air artistic events in the Central Pomerania region. He took part in three Osieki meetings (1974, 1980, 1981), sitting on the programme board of the last edition of the event. He works mainly in painting, trying to find the golden mean between contemporary art and traditional techniques.

Wawryn’s series of sixteen collages, his gift after the 1980 Plein Air, refers to its motto: Line as a way of recording a state of artistic mind. The Plein Air programme emphasised that it should be understood as an encouragement to engage in contact in order to strengthen human bonding. Strengthening human bonding resounds in an intriguing form in Wawryn’s bawdy work. The artist undertakes a multifaceted interpretation of the Plein Air’s motto, analysing the narrative potential of a minor drawing intervention. Penetrating the possibilities inherent in a single illustration in the form of a diagram of the female pubis taken from an instruction book or textbook, the artist explores the relationship between line and body. Taking a mocking approach to the conventions of scientific illustration, he employed the visual form of conceptual notation. While conceptualism usually renounces links with the body and delves into the recesses of the human mind, deluding us with objectivity and neutrality, Wawryn’s work explores its subjective threads, only recently taken up by art historians. Witty juxtapositions of image and text acquire the character of intelligent obscenity. The exploration of the phallic potential of the line can also be read as a metonymy for one aspect of the social life of the artistic community in Osieki.